Uitnodiging
Tranzo Zorgsalon:

Is het bevorderen van zelfredzaamheid wenselijk?



Datum: donderdag 29 november 2012

Tijdstip: van 14.45 tot 17.00 uur

Locatie: Campus Universiteit van Tilburg, Dante Building, zaal DZ1

Routebeschrijving: Voor een uitgebreide routebeschrijving naar de Universiteit van Tilburg en een plattegrond van de campus zie www.tilburguniversity.edu/contact.


Tranzo Zorgsalon
Tranzo organiseert jaarlijks vier discussiebijeenkomsten met als doel het bevorderen van het debat en het uitwisselen van informatie over de zorgsector.
De ideale burger is zelfredzaam, werknemer, mantelzorger, vrijwilliger, sportief en een goede buur. In deze zorgsalon bekijken we vanuit verschillende perspectieven hoe we in de samenleving met de toenemende vraag naar zorg om kunnen gaan? Is het bevorderen van zelfredzaamheid van burgers mogelijk en is het wenselijk?


Programma
14.45-15.00 uur: Ontvangst met koffie en thee
   
15.00-15.10 uur: Welkom door de dagvoorzitter
Dr. D. Beneken genaamd Kolmer
   
15.10-15.50 uur: Presentaties van de sprekers:
  • Prof. dr. Juliaan van Acker
  • Drs. John van Hal
  • Mevr. Christine Kliphuis
  •    
    15.50-16.45 uur: Discussie
       
    16.45 uur: Afsluiting en borrel



    Aanmelden
    Aan deelname zijn geen kosten verbonden. Wel wordt u vriendelijk verzocht om u uiterlijk 23 november aan te melden via het volgende digitale inschrijfformulier.


    twitter

    Volg Tranzo op twitter!




    Uitschrijven
    Indien u de digitale nieuwsbrief niet meer wenst te ontvangen, kunt u zich uitschrijven door dit formulier in te vullen.



    JuliaanvanAcker Prof. dr. J.C.A. (Juliaan) van Acker
    Hoofd Pilot Project voor jonge criminelen in Roermond; emeritus hoogleraar orthopedagogiek.

    Deskundigen (therapeuten, hulpverleners) zijn het minst geschikt om hulp te verlenen. Hun diagnostische tests en therapeutische modellen zijn te simpel om de complexiteit van de dagelijkse werkelijkheid van gezinnen te omvatten. De gezinsleden die elkaar jarenlang, dagelijks observeren kunnen de diagnose beter zelf stellen. Hulp wordt het best geboden door diegenen die dagelijks met elkaar omgaan. De hulpverlener heeft als rol de direct betrokkenen te ondersteunen bij de diagnose en de hulpverlening. Zij mobiliseert ook andere mensen, zodat een ‘netwerk van solidariteit’ ontstaat rondom het gezin. Afhankelijk van de problematiek kunnen dit familieleden zijn, buren, vrijwilligers in de wijk, leerkrachten, gepensioneerden, sportcoaches, etc. Zelfredzaamheid gebaseerd op eigen kracht binnen een netwerk van solidariteit is niet alleen wenselijk, maar noodzakelijk om duurzame resultaten te bereiken. Bij het werken met jonge, recidiverende criminelen bij wie alle voorafgaande hulpverlening heeft gefaald, werd op die manier bij 72 procent de reïntegratie in de samenleving hersteld.


    John van Hal Drs. J.L.J. (John) van Hal
    Wethouder gemeente Rucphen en mede-auteur van de toelichting van de Wmo en hoofdredacteur van het Wmo-handboek (beide bij SDU-uitgevers).

    Als wethouder met in mijn portefeuille o.a. de Wmo, welzijn, volksgezondheid en Sociale Zaken heb ik de afgelopen jaren nogal wat veranderingen meegemaakt op het sociale domein. Van verzorgingsstaat verandert Nederland steeds meer in een samenleving die weer een beroep gaat doen op de eigen verantwoordelijkheid van de burger en zijn omgeving. Ik denk een goede ontwikkeling, op deze manier krijgt de burger weer grip op zijn eigen leven. Belangrijk hierbij wel is om te erkennen dat deze verandering niet van vandaag op morgen geregeld is, mensen zijn eraan gewend en de samenleving is veranderd. Denk bijvoorbeeld aan het feit dat familie vaak niet meer in dezelfde plaats woont. Het is dan ook belangrijk dat gemeenten hierop inspelen en samen met aanbieders én burgers zoekt naar een nieuwe aanpak.


    Christine Kliphuis Mevr. C.C. (Christine) Kliphuis
    Auteur van 'Mijn hoofd is hol' (Compaan Uitgevers 2010, 2e druk 2011), een autobiografisch boek over de mantelzorg voor haar moeder, die na een beroerte in een verpleeghuis terechtkwam. Ze is werkzaam als communicatieadviseur en klachtenbemiddelaar in de gezondheidszorg en werkte vijf jaar in een verpleeghuis.

    Mantelzorger word je niet, dat blijk je ineens te zijn. Toen mijn moeder een beroerte kreeg en gehandicapt in een verpleeghuis werd opgenomen, had ik als dochter een taak te vervullen. Ze had mij nodig om haar leven te organiseren, haar zelfredzame leven lag achter haar. Het bevorderen van zelfredzaamheid van ouderen en hun mantelzorgers kan dan ook alleen als de oudere zelf nog in staat is hierin een actieve rol te spelen. Mantelzorgers zijn overlevers met een taak, ze zijn zelfredzaam en vragen niet snel om hulp. Hun grootste valkuil is dan ook overbelasting, want voor jezelf zorgen schiet er vaak bij in. Het zou goed zijn om op dat vlak de zelfredzaamheid van de mantelzorgers te bevorderen: geef ze aandacht, neem ze werk uit handen en leer ze hun grenzen serieus te nemen voordat ze instorten.